Bi hezaran Êzidiyên ku li Şengalê û herêmên derdorê dijîn, bi coş û kelecaneke mezin roja duyemîn û ya herî pîroz a Cejna Cimaya Şerfedîn pîroz dikin, ku ev roj di nava salnameya olî ya Êzidîtiyê de xwedî cihekî pir taybet e. Ev cejna kevnare, ku sembola parastina çand, bawerî û hebûna gelê Êzidî ye, her sal bi beşdariyeke berfireh a ji çar aliyên cîhanê û bi taybetî ji herêmên cuda yên Kurdistanê tê lidarxistin. Welatiyên ku ji bo vê roja pîroz berê xwe dane Pîrozgeh û Quba Şerfedîn, bi hestên kûr ên bîr û baweriyê li dora pîrozbahiyan kom dibin.
Di vê roja herî pîroz de, merasîmên olî yên herî girîng pêk tên û yek ji kevneşopiyên herî giring ên cejnê siwarbûna periyan e. Perî, ku ji qumaşên pîroz ên bi rengên kesk, sor û zer pêk tên û her yek ji van rengan maneyeke kûr di nava ol û felsefeya Êzidîtiyê de dihewîne, bi merasîmeke oldarî ya taybet di nava qubê de tên nûkirin û danîn. Di dema pêkanîna vê merasîmê de, girseya gel a ku li dora qubê kom bûye, bi tililiyên xwe û bi dilgermiyeke mezin coşeke bêhempa derdixe holê û piştre li ber dengê def û Şibabê bi hevre govendên gelêrî digerînin.
Dimenên rengîn û çandî yên ku di qada cejnê de derdikevin pêş, bala her kesî dikişînin ser xwe, ji ber ku piraniya beşdaran bi cil û bergên xwe yên resen û kevneşopî beşdarî van pîrozbahiyan dibin. Jinên Êzidî bi cilên xwe yên spî yên paqij û kofiyên xwe yên rengîn xemlek xweşik û xwemalî didin qada cejnê, ku ev yek nîşana girêdayîbûna wan a bi kok û xaka bav û kalên wan re ye. Di nava van kêliyên coşdar de, ji aliyê pêşengên olî û rûspiyên civakê ve peyamên yekitî, xurtkirina bîr û baweriyê, lihevhatin û parastina çandê tên dayîn û girîngiya xurtkirina têkiliyên di navbera civakê de careke din tê tekezkirin.
Ev cejna pîroz ku salê carekê wekî erkeke olî û çandî tê lidarxistin, piştî van merasîmên olî yên bi heybet û coşeke mezin li Şengalê bi dawî dibe, lê bandor û ronahiya wê di nava dil û hişê Êzidiyan de heta sala bê didome û hêviya jiyaneke azad û bi ewle li ser axa pîroz xurtir dike.
