Neo-emperyalîzm têkiliyeke asîmetrîk di navbera welatên sereke yên Rojavayî yên bi hev re serdest (di nav de dewletên bin-kom) û dewletên xerîdar ên girêdayî de dimîne. Ev têkilî gelek şêweyan digire: aborî, siyasî, leşkerî, çandî, îdeolojîk û civakî. Neo-emperyalîzm dabeşkirina hêzê di şiklê hegemonyayê de di navbera dewletên Rojavayî yên bi hev re serdest ên ku ji hêla Dewletên Yekbûyî ve têne rêvebirin de diparêze. Ew ji hêla hêza leşkerî (NATO) ve tê piştgirî kirin û ji hêla saziyên transneteweyî (IMF, WTO, Banka Cîhanî) ve ji hêla aborî û siyasî ve tê piştgirî kirin ku nirxên aborî û siyasî yên lîberal pêşve dixin. Lê ew nayê wateya dagirkirina axa daîmî an jî serweriya siyasî ya rasterast li ser dewletên girêdayî. Hêzên serdest bi rêya rêziknameyek hiqûqî ya navneteweyî, ku bi peymanên aborî û siyasî û peymanên leşkerî ve tê piştgirî kirin, serdest dibin. Bikaranîna hêza leşkerî çareya dawîn e.
Civakên kapîtalîst ên ku ji hêla dewletê ve têne kontrolkirin, bi awayekî zêdetir li dijî pergala aborî ya lîberal û demokratîk derdikevin. Saziyên wan çalakiyên aborî yên neteweyî û navneteweyî di bin desthilatdariya siyasî ya navendî de entegre dikin. Lêbelê, niyetên wan ne xerab in. Rêberên Çîn û Rûsyayê pergaleke navneteweyî ya piralî xeyal dikin ku ji aboriya bazara kolektîf a Rojava cuda ye û avahiyeke siyasî ya reqabetê heye. Ev nêzîkatî pergaleke cîhanî ya piralî xeyal dike ku li ser bingeha naskirina “cudahiyên şaristanî” û xurtkirina saziyên piralî ye. Çîn, di bin Xi Jinping de, vîzyonek pêşketina aborî ya gerdûnî pêşkêş dike ku armanc dike “serfiraziya hevpar ji bo cîhanê û pêşerojek geştir ji bo mirovahiyê.” Ev vîzyon ji bo lîberalîzma Rojavayî dijwariyek îdeolojîk a girîng temsîl dike.
Hin şîrovekarên akademîk ên rojavayî heta pêşniyar dikin ku ev dikare nîşana veguherînek ber bi sosyalîzma gerdûnî ve be. Ev tenê spekulatîf e, li ser bingeha wê têgihîştinê ku krîzên kapîtalîzma gerdûnî, ku di bin serokatiya Trump de zêde bûne, dê ji hêla saziyên navneteweyî yên heyî ve neyên çareser kirin. Hevgirtina van krîzan dikare dewletên rojavayî bêîstîqrar bike û bibe sedema paşvekişandina ji modela lîberal.
Di vê çarçoveyê de, dibe ku rêjîmeke nû ya aborî û siyasî ya ku ji hêla dewletên îdiakar ve tê birêvebirin derkeve holê. Rêjîmeke wisa dikare bi şêweyê globalîzasyona sosyalîst a kolektîf an jî kapîtalîzmeke bi pêkhateyên sosyalîst (aboriya hîbrîd) bigire.
Armanca mebestkirî şêweyekî globalîzasyonê ye ku serweriya neteweyî diparêze di heman demê de aştî, domdariya jîngehê, demokrasiya beşdar, wekheviya civakî û mafên mirovan pêş dixe. Ev armanc wekî alternatîfên mîlîtarîzmê, mezinbûna aborî ya li ser bingeha qezencê, demokrasiya hilbijartinê ya reqabetê û îdeolojiya xerîdar têne danîn. Saziyên hevrêzker ên heyî – IMF, WTO, Banka Cîhanî û Neteweyên Yekbûyî – dê, ger hewce be, ji bo pêşvebirina pêşketina gerdûnî ya berfireh werin ji nû ve ava kirin.
Di sîstemeke siyasî ya hevkar û pirqutbî de, pêşînî dê ji bo avakirina aştiyê û serfiraziya hevbeş were dayîn. Rêxistinên aborî yên transneteweyî dê ji piştgiriya mezinbûna bazarê ber bi piştgiriya modelên pêşveçûnê yên ku armanca wan serfiraziya hevbeş e ve biçin. Ev rêbernameyên pêşîn dikarin rê li ber kiryarên biryardar ên rêberên cîhanê vekin ku dê tiştê xwestî veguherînin pêşveçûn û pêşketinên berbiçav ber bi hevjîyana nav-şaristanî an jî globalîzasyona sosyalîst.
