Em wek Kurdên dervayî welat di tariya kûr de bûn, ev tariya kûr me wekî çalekî dikişand û dixwest me tune bike. Me hêviya xwe winda kiribû û her tiştê ku li ser me dihat ferzkirin û me dihişt bijîn qebûl kiribû, an jî neçar mabûn ku qebûl bikin. Belê, em wek Kurd hebûn lê ne xwedî fikr, raman, vîn û azadîyê bûn. Di van demên wunda bûyî de me tevgera Apoyî naskir û heman demê de me ji bo xwenaskirinê gavekî avêt…
Aliyek din a zêdekirina wateyê li hebûna me û jiyana bi wate, hewldana parastina hebûna me û eşkerekirina hebûna me ye. Heta di xwezayê de jî, her tişt di pêşbirkekê de ye ku bi hebûna xwe xuya bike. Heta Xwedê jî, dema ku gerdûn afirand, got ku wî “xwe afirand da ku xwe xuya bike” û divê ev yek were hesibandin. Ji ber vê yekê, hebûna me ne tenê di xuya kirinê de lê di eslê xwe de jî, ango bi afirîdên me re, divê were pejirandin. Di vî warî de, hêmana afirîner a jidayikbûnan divê di her şert û mercî de zindî were hiştin. Ev ji bo me bû ji nûve zayîn ango ji dayîk bûn…
Zayînên di rêbertiyê de her tim di çerxekê de berdewam dikin. Mîna xwezaya dayikê. Her tişt bi hev re dixebite da ku bêyî rawestanê hevûdu biafirînin. Lê di nav hevgirtina van zayînan de xaçerêyên girîng an jî kêliyên lûtkeyê jî hene. Ger her zayînek bi xwe qonaxek bilindbûnê be, qonaxa wê ya jorîn bi xwezayî lûtke ye. Ji ber ku zayînên di rêbertiyê de bêyî rawestanê berdewam dikin. Ji bo wî, berdewamîya zayînan gihîştina zayînên lûtkeyê bi xwe ye. Rêbertiyê zayînên xwe di sê qonaxan de nirxand. Dema ku zayîna yekem qebûl nedikir ku di pergalê de hebû û civakîbûna xwe diafirand, zayîna duyem biryardariya rêxistinkirina vê civakîbûnê bû ku wê di hestên xwe de jiya û qismî bicîh anî û ji bo vê dozê têkoşîn kir. Ya sêyem zayînên bêdawî û nefamkirî bûn ku wê ji bo her du zayînan îmze kir da ku bi pergalê re werin cem hev. Bi taybetî ev zayîn bi guhertinên mezin di wate û felsefeyê de pir bi heybet bû. Zayîna sêyem a rêbertiyê coşa her tim parastin û afirandina tezetiya biharê ye. Ev zayîn, ku bi derketina xwe di her warî de bi hêza hest û kûrahî û şehrezayiya mezin wate dîtin, di rewşekê de bûn ku hem ji herdu zayînên din sentez kirin û hem jî ji wan derbas bûn.
Belê, her tişt di gerdûnê de enerjî ye. Dema ku em fêr bibin ka mirov çawa enerjiya di mirovan de bikar tîne, em fêr dibin ku em ê pêşketinên mezin bikişînin nav jiyana xwe. Dema ku em bigihîjin wateya kûr a “hûn çi diçînin hûnê wî rakin”, em ê bikaribin jiyana xwe li gorî daxwaza xwe şekil bidin. Em ê bi qasî ku em bikaribin raman û hestên xwe erênîtir bikin, serkeftinê bi dest bixin. Ew rastiyek e ku dema ku em hest û ramanên erênî digirin, em dikarin biryarên xurttir bidin, pêşeroja xwe çêtir bibînin û serkeftinê çêtir bi dest bixin. Dema ku em hewl didin û enerjiya erênî li dora xwe biceribînin, em pir baş fêm dikin ku ew du qat zêdetir vedigere me. Bingeha bingehîn enerjiya erênî hêvî û bawerîye. Dema ku em bi hêvî û bawerîyê li dijî enerjiya neyînî ya di hundurê xwe de şer dikin, em hawîrdorek erênî diafirînin. Enerjiya erênî ya zêde tê wateya serkeftina mayînde.
Kî çi dibêje bila bêje, em bi bîr û bawerîne, bi hêvî û bi bîryarin. Em ji nifşekî ruhê Apoyî tên û ew rûh tû car nayê tune kirin. Pêvajoya heyî ruxmê hemû ew kesên kû dixwezin bi tarîtîya xwe reş bikin jî xwedî sekn û bawerîye, ji ber rûh heman rûhe lê zayîn ya nû ye. Ruhê Apoyî wek xwezaye her û her xwe nû dike û ti car xwe dûbare nake. Û ev jî ferq û cûdahîya ruhê Apoyî ye! Ji ber Apoyî hêza xwe ji heqîqetê digrin û wê her ûsa be.
