Hin mirov tenê ji bo hilmstandinê têne dinyayê; hinek jî weke şênberiya armancekê ji dayik dibin. Şehîd Şaristan di nefesa xwe ya destpêkê de jî konfora jirêzêbûnê red kir; bû nûnera îradeyeke dilxwaz ku mîna bahozekê bû. Çîroka wê ne tenê çîroka jiyana mirovekî bû; êşa erdnîgariyekê bû, berxwedana gelekî bû û destana jinekê ya rabûna li ber sîstemê bû.
Zarokatiya wê li warekî welê derbas bû ku şopa jirêzêbûnê lê tine bû. Li cihê lê mezin bû cih ji ‘jirêzêbûnê’ tine bû; li wê derê ya tu yê bi serbilindî bisekiniya, yan jî serî bitewanda. Şaristan ev rastî hîn di zarokatiya xwe de baş fêhm kiribû. Hîn di zarokatiyê de gelekî dixwest ku li ser lingên xwe bisekine.
Ew zarokeke welê bû ku li şûna li ser rêya hinekan bimeşe, xwedî wî ruhî bû ku rêya xwe bi xwe biafirîne. Gava ku barê malbata xwe hilda ser milê xwe, bi wê sekna xwe ya têgihiştî ya ji bo piştgiriya bi malbata xwe re, nîşan da ku di karakterê xwe de xwedî îradeyeke ji pola ye. Newekkheviya ku di zarokatiyê de lê rast hat, dîtina rûyê rast ê dijmin tovên serhildanê xistibû dilê wê. Ev tov wê bi demê re veguheriya dareke mezin a berxwedanê.
Têkoşîna wê ne tenê ji vê rojê destpê kir; salên wê yên têkoşînê berê şerekî mezin ê ‘hebûnê’ bû ku ispat dikir, bê jinek çawa dikare di nava çerxên sîstemê de neeciqe. Sekna jinekê di vê astê de wêrek, di vê astê de bi biryar a li hemberî sîstemê, ne tenê hêzeke fîzîkî her wiha baweriyeke qewîn û kesayetiyeke mezin dixwest. Şaristan karîbû xwe bigihîne wê kesayetiya mezin.
Wê rola ‘jin a bêdeng’ red kir ku sîstemê lê ferz dikir û biryar da ku bibe mîmara azadiya xwe.
Pêvajoya girtîgehêya bi salan dewam kir, ne bû nuqteyeke şikestinê ji bo wê, berevajî vê yekê bû keleha têgihiştîbûna ruhê wê. Berdêla wê berxwedana bi rûmet a li dijî zilma dijmin, li pişt dîwarên sar ên girtîgehê dida; di heman demê de xwe bi pêş xist, ji armancên xwe re bû dilsooz û ruhê xwe kir zirxeke ji pola.
Ber bi sala 2012’an re li gel ku grevên birçîbûnê şopên giran li bedena wê hişt, di ruhê xwe de bû xwedî biryardariyeke xurt. Ew greva birçîbûnê ne tenê protestoyek bû, ew şerekî ‘hebûnê’ bû ku li dijî tarîtiya li ser gel û têkoşîna wê hate meşandin. Xisara li bedena wê, ew berxwedana ku li gel êş û westandinê jî meşand, qewînbûna karakterê wê mohr kir. Li pişt wan dîwaran ne tenê dem derbas bû, Şaristan li wê derê bû ‘pêşengek’.
Û piştre çiyayên azad bang li wê kir. Dawiya sala 2012’an piştî ku ji girtîgehê derket Şaristan êdî ne ya berê bû; wê bêderfetiya li nava jiyana sîstemê fêhm kiribû û bûbû şervanek ku bi berdêla azadiyê zanîbû. Dema ku ber bi çiyê ve gav avêt ne weke şagirtekê bû, lê weke pêşengeke xwedî tecrûbe bû ku rê nîşan dida û her gava xwe hesabkirî bû. Sekna wê welê xurt bû ku di mejiyê hevalên xwe de bû xwedî cihekî pak û cihê sûdwergirtinê.
Ew ne tenê bi şerkirinê zanîbû; wê zanîbû ku hevrêyên xwe temam bibe, pêşî li hevalên xwe veke û bi fedakariyê her valahiyê dagire. Ji ber ku zanîbû alîkariya ji bo hevrêyekî temamkirina têkoşîna xwe ye. Ji bo wê gava herî mezin bû ku dema astengiyek derdiket pêşiya hevalên wê, wê astengiyê ji holê rake.
Ya ku îro tê bîra me ne tenê rûyê wê yê li ken e; sekna wê ya bi serbilindî ye, wêrekiya wê ya qewîn e û dilê wê ye ku bi hestên xwişk û biratiyê her valahî dadigirt. Dema ku li dîmenên dawî yên li tunelên şer temaşe dikim, tişta ku min dît ne tenê ‘dawiyek’ bû; min di wan çavan de şewqa serketinê, ronahiya azadiyê û ev peyam dît: ‘Ya em ê bi berxwedanê bijîn, ya jî eger mirin hebe wê bi rûmet be’.
Ew gotin ji bo min veguherî qîrînekê ku ew bahoz veguherand armanceke mezin. Tenê daxwazeke şehîdên me hene: Ya jiyaneke bi rengekî azad, ya jî mirineke bi rûmet. Dîroka me ya têkoşînê li ser vê rastiya qewîn ava bûye.
Em xwediyê esîl ê vê rêyê ne. Me ne tenê rêya wan emanet girtiye. Şehîd yekane xwediyê vê têkoşînê ne û ew bi meşa li ser vê rêyê veguherîn heqîqeta xwe. Wezîfeya me jî ne tenê wezîfeyeke e; wezîfeya me dayina heqê wê rêyê ye, mezinkirina bîranîna wan e û her roj jinûve avakirina mîrateya wan e.
Şaristan êdî ne li gel min e, lê belê wêrekiya wê di nava rehê min de ye, armancên wê di rêgeha min de ye. Dema diçim Geverê ne tenê diçim erdnîgariyekê; diçim ji bo temamkirina çîroka wê yan nîvcomayî, pêşvebirina wê rêya wê ya bi rûmet. Ez wê şewqa serketinê ya di çavên wê de ji xwe re dikim meşaleya rêya xwe.
