Li gel ku 30 sal di ser Komkujiya Sêwasê re derbas bûn, şewata li hiş û aqlê mirovan hîn venemirî. Di 2’ê Tîrmehê de Alî Çagan li qatê destpêkê yê Otela Madimakê di nava agir û dû de ma; şahidî ji gotinên dawî yên Hasret Gultekîn û bêdengiya mirovahiyê re kir. Alî Çagan li ser Komkujiya Sêwasê ji ANF’ê re axivî û destpêkê qala atmosfera li bajêr a beriya komkujiyê kir: “Li bajêr weke ku bêdengiya mirinê hebû. Kesî dest nedabû afîş û pankartên têkildarî çalakiyên Pîr Sûltan Abdal. Her wiha êvara 1’ê Tîrmehê dema ku em diçûn qada konserê, tê bîra min ku min ji Hasret Gultekîn re got, ‘Dest nedane afîşekê, pankartekê’. Ya rast li cihekî weke Sêwasê ev bêdengî hinekî ecêb û balkêş bû.”
Alî Çagan anî ziman ku dema koma destpêkê li pêşiya otelê civiya ew bi Celal Yildiz û Hasret Gultekî re li Restoranta Komarê bû, xwarin dixwarin û got, “Wê demê komeke ji 7-8 kesan ku riha wan dirêj bû, bi qîrîna dirûşman ji ber me derbas bû. Xwediyê restorantê em li qatê jor veşart û got, ‘Eger fêhm bikin ku hûn li vê derê ne wê êrişî dikanê bikin’. Koma destpêkê ya ku me dît ewqas bû. Lê belê piştî ku nimêja Înê qediya girse zêde bû. Dema ku otel hate şewitandin hejmar gihîştibû 15 hezar keesî. Her saetê fikarên me jî zêde bûn. Her ku kevir lê diket, weke ku erdhej bûye avahî dihejiya; qelebalixî û panîkeke metirsîdar hebû.”
Li ser rewşa wê kêliyê ya li nava otelê Alî Çagan ev agahî da: “Destpêkê me jin û zarok derxistin qatê çaremîn ê otelê û em jî li qatê destpêkê bûn. Qet nehatibû bîra me bê karin otelê bişewitînin. Ji me hebû ku wê ji benda polîsan derbas bibin û êrişî hundir bikin, lewma me jî bend danî bûn. Her ku kevir li avahiyê diket weke ku erdhej bûye avahî dihejiya; panîk û qelebalixiyeke metirsîdar hebû. Wê demê rayedarên hikumetê ji me re gotin, ‘Wê qet zerar li we nebe’ û bawerî didan. Her wiha Azîz Nesîn bi telefonê bi Erdal Înonu re diaxivî û jê re digot, “Birêz Înonu hûn dibîhizin dengê keviran?’ û hovîtiya li derve bi telefonê dabû guhdarîkirin.”
Têkildarî kêliya şewitandina otelê jî Alî Çagan got, “Weke doh tê bîra min. Destpêkê sê wesayitên li pêşiya otelê xera kirin ku yên Arîf Saf, Mûhlîs Akarsû û ya min bûn. Piştre jî benzîn ji depoyên van wesayitan kişandin û pê agir berdan otelê. Em hîn jî li qatê destpêkê bûn. Ji ber ku min çiraxe nedikişand, dûyê zêde beriya her kesî bandor li min kir. Herî dawî min ji Hasret re got, ‘Bêhn li min çikiya ye’ û ber bi paceyeke vekirî ev beziyam. Ji ber ku ji avahiya hember berê çekê dabûn kesî xwe nêzî wê paceyê nedikir; haya min jê tine bû.
Dema ku min bêhn stend û vegeriyam hundir parêzvanê Azîz Nesîn got, ‘Xwe ji wir biavêje’. Min jî xwe avêt avahiya li pêşberî wê. Lê belê mirovên li avahiya hember sekinî bûn bi ço li lingê min xistin û bi gotina ‘Hûn ji ku ketibin hundir ji wir derkevin’ sixêf kirin. Ji neçarî min xwe vekişand. Wê kêliyê komîser Mehmet ji bo kesên li avahiyên hember digot, ‘Otel dişewite, mirov dimirin’ feryad kir. Wan jî gotin, ‘Bila, ji ku ketibin bila ji wir derkevin’. Piştî demeke kurt ji cîhaza ragihandinê anons hate bihîstin ku pêlik dane ber qatê çaremîn. Heta ku ku êvarê ji televîzyonê bibihîzim ku canên me hatin qetilkirin, min digot belkî bi wê pêlikê her kes bi rengekî ewle hatine veguhestin.
Piştre komîser Mehmet cama mutbexê şikand û em ji wir ketin avahiya bajêr a Partiya Yekîtiya Mezin (BBP). Piştî nîqaşên tund ên li hundir em qebûl kirin. Celal Yildiz ji min re got, ‘Ez te bibim taxa Alîbaba, wê li wir nas bikin, tu yê ewle be’. Me tam berê xwe da derî, gotin ‘Bêyî hesabdayinê hûn bi ku ve diçin’ û bi destê me girtin. Li hundir yekî got, ‘Doh hûn distiriyan, îro jî bistiriyan’ û sixêf dikir. Mûrtaza Demîr got, ‘Kî distiriya?’, hingî ez nîşan da û got, ‘Ev distiriya’: Em li wê derê nêzî saet û nîvekê man. Ji bo nebin hedef lampe vemirandin. Herî dawî bi otobuseke ku ji Midûriyeta Emniyetê hat, em ji wir derxistin.”
Alî Çagan diyar kir ku li wê derê ti hewldaneke rizgarkirinê tine bû û got, “Dema ku wesayita arkujiyê xwe nêzî otelê dikir mirov li ber lastîkên wê xwe dirêj dikir. Dema ku leşker dihat, qelebalixiyê bi gotina ‘Leşkerê herî mezin leşkerê me ye’ dirûşm diqîriya û leşkeran xwe vekişandin. Em bi koma kujer re hiştin. Piştre em pê hesiyan ku beşek ji polîsan li aktîvîteyeke sporê hatibûn bicihkirin, leşkerên hosta jî bi îstbareke ne rast ber bi derveyî bajêr ve hatibûn vekişandin. Heta ku şewat mezin bû me ti destwerdaneke rasteqîn nedît.”
Çagan destnîşan kir ku tiliya emniyetê teqez di êrişê de hebû û got, “Wê rojê ji binê deriyan belavokên bi sernavê ‘Ji rayay giştî ya Misilman’ re hatin belavkirin. Piştî rojekê ew belavokên tarî li rojnameyan hatin weşandin. Piştre eşkere bû ku ew belavok ji makîneya faksê ya emniyetê hatiye çapkirin.”
Alî Çagan diyar kir ku ew ji vê komkujiyê bi saxî filitî, vê yekê jî berpirsyariyeke giran da wî û got, “Di nava çend salên piştî komkujiyê de min nekarî ji derdora xwe re bibêjim ku bi saxî ji wê şewatê rizgar bûm. Ji saxmayina xwe min şerm kir. Dema ku di televîzyonê de navê hevalên min ên jiyana xwe ji dest dan yek bi yek hate gotin, min ji xwe re digot, ‘Xwezî li wê otelê vegeriya bûma û ez jî li kêleka wan dirêjkirîbûma.
Lewma li şûna ‘bi sazî rizgar bû’ em gotina ‘bi saxî derket’ tercîh dikin. Ji ber ku wê kêliyê eger ji min bihata bipirsîn, li şûna sax bimîne min dikarîbû tercîh bikira ku bi hevalên xwe re li otelê bima. Ev barekî gelekî giran e. Dema ku vê yekê li derveyî welat ji mirovan re dibêjin, ew jî dipirsin ‘Gelo beşa kîjan fîlmî ye?’ Ji bo nîşan bidim ku bûyerên qewimîn ne fîlm bû lê rastî bû û xwedî li bîranîna canên hatin qetilkirin derkevim, ji wê rojê ve têdikoşim.”
Alî Çagan işaret bi girîngiya rûbirûbûna rabirdûyê kir û got, “Eger ev civak bi rastî jî bi rabirdûya xwe re rû bi rû bibûya, malbatên canên me yên hatin qetilkirin wê neçar nemabûna ku 30 salan qet dest nedin odeyên zarokên xwe yên hatin qetilkirin. Eger dewletê hesabê van komkujiyan bipirsiya, ne tenê Sêwas, Çorûm, Mereş, Meletî, Roboskî, Pirsûs, Enqere… Diviyabû bi hemûyan re yek bi yek rû bi rû bibûya. Heta ku bi rabirdûyê re rû bi rû nebe li vî welatî aştî, demokrasî, mafên mirovan û azadî qet pêk nayê.”
