Mirov gava bi xwezayê re bû yek, hingî ji zimanê wê fêhm dike. Ji bo vê jî divê mirov di nava xwezayê de bin, xwedî lê derkevin û di heman demê de wê biparêzin. Yên ku vê rastiyê fêhm dikin gerîlayên azadiyê ne. Ji ber vê yekê baregehên xwe li ser serê çiyê çêdikin ku erd û ezman lê digihêjin hev. Hemû giha û heywan li dora wan dicivin.
Pezkovî jî yek ji wan heywanan e ku li serê çiyê dijîn. Heywaneke gelekî baldar û hesas e; zû bi zû nayên girtin, yanî nikarin bêne kedîkirin. Heta ku hîs nekin ku zerarek nagihêje wan xwe nêzî mirovan nakin.
Gerîla bi helwetsa xwe ya parastin û xwedîderketina li xwezayê tê naskirin. Yek ji hîmên bingehîn ên paradîgmaya Rêber Apo parastina xwezayê ye. Ji ber vê yekê gerîla jiyan û têkoşîna xwe bi vê hesasiyetê dimeşînin.
Gerîla demekê xwedî li van pezkoviyan derdikevin û ji wan re dibin alîkar ku jiyana xwe dewam bikin. Piştre jî wan berdidin, yanî jinûve berdidin nava xwezayê.
Dema ku bi hev re derbas dikin, dibe sedem ku di navbera gerîla û pezkoviyan de zimanekî hevpar ava bibe. Bi rêya vî zimanî jî dostaniyek diafire ku her kes parekê jê werdigire. Ji xwe gerîla di gelek bîranînên xwe de qala dostaniya bi heywanan re dikin. Ev dostanî ne ji rêzê ye. Gerîla ji ber ku têkiliyeke ji dil bi hemû zindiyan re datînin, li pêşberî zor û zehmetiyên li nava xwezayê wan diparêzin, xwedî û têr dikin. Ev yek têkiliya navbera gerîla û xwezayê ye.

